Jednowłóknowy CWDM, OADM i rozdzielacze pasm

Podstawowe łącze CWDM wykorzystuje dwa światłowody i parę mux/demux na każdym końcu. Dwie odmiany pozwalają wycisnąć więcej z deficytowego światłowodu: jednowłóknowy (dwukierunkowy) CWDM, w którym każdy kanał biegnie w jedną stronę, a jego partner w drugą tym samym włóknem, oraz optyczne multipleksery dodawania/wydzielania (OADM), które pozwalają węzłom pośrednim wydzielić jeden lub dwa kanały z przechodzącej magistrali. Oba rozwiązania są pasywne i tanie; oba wprowadzają własną arytmetykę strat i zasady parowania.

Jednowłóknowy CWDM

W jednym światłowodzie każda długość fali jest używana tylko w jednym kierunku. Łącze zużywa więc dwa kanały — po jednym na kierunek — a moduły na obu końcach tworzą parę: Tx λ1 / Rx λ2 w lokalizacji A, Tx λ2 / Rx λ1 w lokalizacji B.

Typowe parowania wynikają z konstrukcji multipleksera producenta (np. 1270↔1290, 1310↔1330 … albo nieparzyste↔parzyste). Zestawienie dwóch modułów tej samej długości fali na obu końcach daje martwe łącze po obu stronach (Niedopasowania fizyczne). SFP BiDi (1310/1490, 1270/1330) to dwukanałowy szczególny przypadek tej samej idei (Transceivery CWDM).

OADM

OADM znajduje się w linii na magistrali i dla jednej lub kilku wybranych długości fali wydziela kanał do portu lokalnego oraz dodaje lokalny nadajnik z powrotem na magistralę w tym samym gnieździe długości fali; wszystkie pozostałe kanały przechodzą (przelotowo, express).

Kaskada N OADM na magistrali albo pierścieniu kosztuje N × strata przelotowa dla kanałów, które przechodzą przez wszystkie z nich — dalekie kanały muszą udźwignąć budżet każdego węzła pośredniego (Multiplekser/demultiplekser CWDM i budżet łącza).

Topologie

Wzorce wdrożeń i usterki: Wdrożenie CWDM.

Splittery pasmowe i nakładki

Splitter pasmowy 1310/1550 (sprzęgacz WDM) rozdziela pasmo O od pasma C/L ze stratą 0,5–1 dB; pozwala istniejącemu łączu 1310 nm współistnieć z nakładką CWDM albo DWDM w górnym paśmie (1470–1610 nm) albo staremu łączu 1550 nm z nowymi kanałami pasma O. Kombinacje, na które trzeba uważać:

• Górne pasmo CWDM + DWDM — pasmo C DWDM (1530–1565 nm) zajmuje kanały CWDM 1530 i 1550; multiplekser CWDM „z pominięciem 1550” zostawia to gniazdo wolne dla nakładki DWDM.
• CWDM + PON — 1490/1310 nm GPON i 1577/1270 nm XGS-PON kolidują z kanałami CWDM; koegzystencja wymaga dedykowanego planu filtrów (Długości fali PON).
• Pik wodny 1383 nm — kanały 1370–1410 wymagają światłowodu o niskim piku wodnym (G.652.D).

Tabela kanałów: plan kanałów CWDM; pasma: Pasma długości fali.

Arytmetyka budżetu dla lokalizacji add/drop

Przykład: 10G CWDM, węzeł centralny → lokalizacja C przez OADM w A i B, łącznie 35 km.

Zasady: przydzielaj najdalszej lokalizacji kanały o najniższej stracie światłowodu (1550–1610 nm, pamiętaj o dyspersji przy 10G), używaj modułów APD na długich trasach przelotowych i tłum sygnał w bliskich lokalizacjach, a przy uruchomieniu zapisuj Rx dla każdego kanału (Moc Rx i budżet mocy łącza).

Usterki specyficzne dla tych rozwiązań

W CodingBox

Pole długości fali modułu to jedyny dowód jego kanału — odczytaj je, nie ufaj kolorowej etykiecie (Check transceiver). Dla par jednowłóknowych odczytaj oba moduły i potwierdź, że długości fali Tx się różnią i odpowiadają planowi portów multipleksera, zanim opuszczą stanowisko.