Testen en meten: LSPM, OTDR, retourverlies, inspectie

Een glasvezellink wordt geaccepteerd, gecertificeerd en later gediagnosticeerd met een kleine set instrumenten: een lichtbron en vermogensmeter voor het totale verlies, een OTDR voor het verlies van elke gebeurtenis langs het traject, een retourverliesmeter voor reflecties en een microscoop voor de connectoreindvlakken die de meeste problemen veroorzaken. De eigen DDM van de transceiver is een vijfde instrument, dat altijd aanwezig is. Deze pagina legt uit wat elk instrument meet, hoe u het juist gebruikt (referentiemethoden, startkabels, golflengten), hoe u een OTDR-meetcurve leest, wat de certificeringsnormen vereisen en waar DDM past.

De instrumenten

Invoegverlies met LSPM (Tier 1)

1. Referentie: verbind bron en meter met de testreferentiekabels en nul de meter (0 dB). De referentie met één jumper (TIA-526-14/ISO 14763-3 methode A) omvat beide linkconnectoren in het resultaat; methoden met twee of drie jumpers sluiten één of beide uit.
2. Meten: plaats de te testen link tussen de referentiekabels; lees het verlies bij elke golflengte, in beide richtingen indien vereist (IEC beveelt bidirectioneel aan).
3. Vergelijken met het ontwerpbudget en de toegestane waarde uit de norm: linkverlies ≤ (glasvezellengte × coëfficiënt + connectorparen × toeslag + lassen × toeslag).
4. Golflengten: MMF bij 850 en 1300 nm; SMF bij 1310 en 1550 nm (1625 nm om buigingen zichtbaar te maken). Multimodebronnen moeten een genormaliseerde encircled-flux-injectie hebben.

OTDR (Tier 2)

De OTDR stuurt pulsen uit en meet de terugverstrooiing in de tijd; verlies verschijnt als een daling in de meetcurve, reflecties als pieken.

Gebeurtenisdode zone 1–3 m, dempingsdode zone 5–20 m: twee gebeurtenissen dichter bij elkaar vloeien samen.

Retourverlies en reflectantie

Reflecties destabiliseren DFB-lasers en voegen interferometrische ruis toe; normen specificeren een minimum-ORL voor de PMD (bijvoorbeeld 12 dB voor 10GBASE-LR, 21 dB voor 1000BASE-LX — de eigen tolerantie van de module; het ontwerp van de infrastructuur mikt veel hoger).

Inspectie van eindvlakken (IEC 61300-3-35)

Inspecteer beide zijden van elke verbinding (de adapterzijde met een inspectiesondetip); reinig met een one-click-reiniger of pluisvrij doekje en inspecteer opnieuw. Geautomatiseerde pass/fail-microscopen passen de zones toe (Connectoren en glasvezel).

Certificering en documentatie

Bewaar de rapporten: het verschil tussen het geïnstalleerde verlies en het verlies van vandaag is de eerste vraag bij elke latere storing (Infrastructuurstoringen).

DDM als meter gebruiken

De transceiver rapporteert Tx-vermogen aan het ene eind en Rx-vermogen aan het andere; het verschil is het linkverlies — binnen de DDM-nauwkeurigheid (±3 dB volgens specificatie, ±1 dB op goede modules, beter na eenmaal vergelijken met een echte meter).

In CodingBox

Meten op de werkbank van de module zelf — Tx-vermogen in een korte referentiekabel, Rx-vermogen van een gekalibreerde bron — onderscheidt een zwakke module van een verliesgevende infrastructuur voordat de OTDR wordt ingezet. CodingBox leest de DDM en drempels van de module en laat u de waarden aan het serienummer koppelen (DDM in de app, Nauwkeurigheid en limieten).

Wat de OTDR beoordeelt — het lasproces, de acceptatielimieten en de defecten achter een slechte gebeurtenis: Lassen en afmonteren; deze metingen als onderdeel van de onderhoudscyclus, basiswaarden en herstel: Onderhoud en herstel.

De OTDR-afbeelding gebeurtenis voor gebeurtenis lezen — dode zones, spookecho's, gainers, bidirectioneel middelen, afstand naar route omzetten: Een OTDR-meetcurve lezen; de inspectie vóór elke meting — IEC 61300-3-35-zones, soorten vervuiling, reinigingsmethoden: Inspectie en reiniging van eindvlakken; meer dan verlies — CD, PMD, spectrale demping, ORL en latentie vóór snelle en DWDM-diensten: Glasvezelkarakterisering.