Uyumluluk kodları: bayt 3–10, 36 ve genişletilmiş tablolar

Bir host, bir modülün ne olduğunu satıcı adından anlamaz — uyumluluk kodlarından anlar: “10GBASE-LR’yim” ya da “1000BASE-T bakır SFP’yim” diyen bit alanları, artı bit alanlarının yeri tükendikten sonra icat edilen her şey için tek bir genişletilmiş kod. Hostlar bunları modül türünü adlandırmak, hangi hızları sunacağına karar vermek, FEC ve breakout seçmek ve — katı platformlarda — kodları portla eşleşmeyen bir modülü reddetmek için kullanır. Bunları doğru yapmak, bir modülü kodlamanın tek en önemli parçasıdır.

İki kodlama nesli

25G veya 100G modül, klasik bitlerin çoğunu temiz bırakır ve kimliğini bayt 36 veya 192’ye koyar; 10G/1G modül ise bunun tersini yapar. Çift hızlı 10G/25G modüller ikisini de kullanır.

SFF-8472 bayt 3–10 (SFP ailesi)

Bayt 62 (Fibre Channel speed 2), 64GFC ve üzeri için hız listesini sürdürür. Bayt 36, genişletilmiş kodu taşır. Bayt 12, nominal hızı ×100 Mb/s biriminde verir (FFh → bayt 66’da ×250 Mb/s biriminde), bayt 11 kodlamayı, bayt 13 ise hız seçimi için hız tanımlayıcısını verir.

Tipik SFP kodlamaları

Uzunluk baytları 14–19 tutarlı olmalıdır: bir SR modül OM3/OM4 erişimini, bir LR modül kilometreyi, bir DAC ise bayt 18’de metreyi bildirir.

SFF-8636 bayt 131–138, 164 (QSFP ailesi)

Tipik: 40GBASE-SR4 → bayt 131 = 04h, bayt 192 = 00h; 100GBASE-SR4 → bayt 131 = 80h (genişletilmiş), bayt 192 = 02h; 100G CWDM4 → 80h / 06h; 100GBASE-CR4 DAC → 80h / 0Bh, konektör 23h ile.

CMIS — bit yerine uygulamalar

Bir CMIS modülü, her biri bir host elektriksel arayüzünü bir medya arayüzüyle eşleştiren (ikisi de SFF-8024 kodları) ve şerit sayılarını belirten en fazla 15 uygulama listeler. Bir 400G DR4 modülü, 400GAUI-8 ↔ 400GBASE-DR4’ü (8:4) ve 100GAUI-2 ↔ 100GBASE-DR’yi (2:1, 4×100G breakout için) bildirebilir. Host, veri yolu başına birini seçer; bildirilmeyen hiçbir şey yapılandırılamaz. Ayrıntılar ve seçim akışı: CMIS.

Hostlar kodları nasıl kullanır

• Adlandırma — CLI’deki tür dizesi (10GBASE-LR, QSFP-100G-SR4), bu baytlardan türetilir, genellikle sabit bir sırada bulunan ilk ayarlı bit üzerinden.
• Hız sunumu — host yalnızca kodu bulunan hızları listeler; bayt 36 = 02h olan ama bayt 3’te biti olmayan bir 25G modüle 10G sunulmaz (Hız ve oran).
• FEC seçimi — genişletilmiş kodlar FEC varsayımını taşır (CA-25G-L/S/N; RS-FEC’li veya RS-FEC’siz CAUI-4) ve bazı hostlar FEC’i bunlardan ayarlar (FEC ve bağlantı eğitimi).
• Bakır ile optik karşılaştırması — bayt 8 bit 2–3, konektör 23h ve bayt 147 bakır teknolojileri hostu DAC işlemeye geçirir (otomatik anlaşma, bağlantı eğitimi).
• İlke — katı platformlar kodları portun moduyla ve kendi uyumluluk veritabanlarıyla karşılaştırır; satıcı bloğu kabul edilse bile bir uyuşmazlık unsupported veya speed and type not supported sonucunu verir (Satıcı kilidi).

Kodlama kuralları

1. Yalnızca donanımın gerçekten karşıladığı bitleri ayarlayın; bir SR modülde 10GBASE-LR beyan etmek “bağlantı yok” durumunu “hatalı bağlantı” durumuna çevirir.
2. Kimliğin tamamını tutarlı tutun: uyumluluk ↔ dalga boyu ↔ uzunluklar ↔ kodlama ↔ nominal hız ↔ konektör ↔ verici teknolojisi.
3. 25G+ için bayt 36 / 192’yi doldurun ve bayt 12 / 140’ı, bayt 66 / 222’deki ×250 Mb/s hızıyla birlikte FFh olarak ayarlayın.
4. DAC için, dalga boyu yerine kablo teknolojisi bitlerini, metre cinsinden uzunluğu, konektör 23h’yi ve zayıflama/uyumluluk baytlarını kodlayın.
5. Ardından sağlama toplamlarını yeniden hesaplayın (Sağlama toplamları).

CodingBox’ta

Check transceiver ekranı, yukarıdaki her biti sade adlara çözümler ve CMIS uygulamalarını listeler; EEPROM editor kod baytlarını alan alan düzenler, ortaya çıkan tür dizesini gösterir ve yazma sırasında CC_BASE ile CC_EXT’i düzeltir.

Bayt bağlamlarındaki tam bit tabloları: SFF-8472 A0h haritası (bayt 3–10, 36, 62), SFF-8636 üst sayfa haritası (131–138, 164, 192), XFP haritası (131–138).