Kody zgodności: bajty 3–10, 36 i tabele rozszerzone

Host nie wie, czym jest moduł, po nazwie producenta — wie to z kodów zgodności: pól bitowych, które mówią „Jestem 10GBASE-LR” albo „Jestem miedzianym SFP 1000BASE-T”, oraz z pojedynczego kodu rozszerzonego dla wszystkiego, co wymyślono po tym, jak zabrakło miejsca w polach bitowych. Hosty używają ich, aby nazwać typ modułu, zdecydować, jakie prędkości oferować, wybrać FEC i breakout, a na restrykcyjnych platformach — odrzucić moduł, którego kody nie pasują do portu. Poprawne ich ustawienie to najważniejszy element kodowania modułu.

Dwie generacje kodowania

Moduł 25G albo 100G pozostawia większość klasycznych bitów wyczyszczonych i umieszcza swoją tożsamość w bajcie 36 albo 192; moduł 10G/1G robi odwrotnie. Moduły dwuprędkościowe (dual-rate) 10G/25G używają obu.

SFF-8472, bajty 3–10 (rodzina SFP)

Bajt 62 (Fibre Channel, prędkość 2) kontynuuje listę prędkości dla 64GFC i wyżej. Bajt 36 zawiera kod rozszerzony. Bajt 12 podaje prędkość nominalną w jednostkach ×100 Mb/s (FFh → bajt 66 w jednostkach ×250 Mb/s), bajt 11 — kodowanie, bajt 13 — identyfikator prędkości dla wyboru prędkości.

Typowe kodowania SFP

Bajty długości 14–19 muszą się zgadzać: moduł SR deklaruje zasięg OM3/OM4, moduł LR — kilometry, DAC — metry w bajcie 18.

SFF-8636, bajty 131–138, 164 (rodzina QSFP)

Typowo: 40GBASE-SR4 → bajt 131 = 04h, bajt 192 = 00h; 100GBASE-SR4 → bajt 131 = 80h (rozszerzony), bajt 192 = 02h; 100G CWDM4 → 80h / 06h; 100GBASE-CR4 DAC → 80h / 0Bh ze złączem 23h.

CMIS — aplikacje zamiast bitów

Moduł CMIS wymienia do 15 aplikacji, z których każda łączy interfejs elektryczny hosta z interfejsem medium (oba jako kody SFF-8024) i podaje liczby linii. Moduł 400G DR4 może zgłaszać 400GAUI-8 ↔ 400GBASE-DR4 (8:4) oraz 100GAUI-2 ↔ 100GBASE-DR (2:1, dla breakout 4×100G). Host wybiera jedną aplikację na ścieżkę danych; to, co nie jest zgłoszone, nie może zostać skonfigurowane. Szczegóły i przebieg wyboru: CMIS.

Jak hosty używają kodów

• Nazewnictwo — łańcuch typu w CLI (10GBASE-LR, QSFP-100G-SR4) jest wyprowadzany z tych bajtów, często jako pierwszy ustawiony bit znaleziony w ustalonej kolejności.
• Oferowanie prędkości — host wymienia tylko te prędkości, których kod jest obecny; moduł 25G z bajtem 36 = 02h, ale bez bitu w bajcie 3, nie dostanie oferty 10G (Prędkość i przepływność).
• Wybór FEC — kody rozszerzone niosą założenie dotyczące FEC (CA-25G-L/S/N; CAUI-4 z RS-FEC albo bez) i niektóre hosty ustawiają FEC na ich podstawie (FEC i link training).
• Miedź czy optyka — bity 2–3 bajtu 8, złącze 23h i technologie miedziane bajtu 147 przełączają hosta na obsługę DAC (autonegocjacja, link training).
• Polityka — restrykcyjne platformy porównują kody z trybem portu i z własną bazą kompatybilności; niezgodność daje unsupported albo speed and type not supported, nawet gdy blok producenta jest zaakceptowany (Blokada producenta).

Zasady kodowania

1. Ustawiaj tylko bity, które sprzęt faktycznie spełnia; zadeklarowanie 10GBASE-LR na module SR zamienia „brak łącza” w „łącze z błędami”.
2. Zachowaj spójność całych danych identyfikacyjnych: zgodność ↔ długość fali ↔ długości ↔ kodowanie ↔ prędkość nominalna ↔ złącze ↔ technologia nadajnika.
3. Dla 25G+ wypełnij bajt 36 / 192 i ustaw bajt 12 / 140 na FFh, z prędkością ×250 Mb/s w bajcie 66 / 222.
4. Dla DAC zakoduj bity technologii kabla, długość w metrach, złącze 23h oraz bajty tłumienia/zgodności zamiast długości fali.
5. Na koniec przelicz sumy kontrolne (Sumy kontrolne).

W CodingBox

Ekran Check transceiver dekoduje każdy z powyższych bitów na czytelne nazwy i wymienia aplikacje CMIS; EEPROM editor edytuje bajty kodu pole po polu, pokazuje wynikowy łańcuch typu i poprawia CC_BASE oraz CC_EXT przy zapisie.

Pełne tabele bitów w kontekście bajtów: mapa SFF-8472 A0h (bajty 3–10, 36, 62), mapa górnej strony SFF-8636 (131–138, 164, 192), mapa XFP (131–138).