Mapy pamięci przestrajalnych DWDM: SFF-8690, SFF-TA-1004

Przestrajalny transceiver DWDM można ustawić na dowolny kanał siatki ITU, zamiast wiązać go z jedną długością fali. Kanał wybiera się, zapisując rejestry w pamięci modułu — a dwa dokumenty SFF definiują, gdzie te rejestry się znajdują.

Dokumenty

Moduły zarządzane przez CMIS (QSFP-DD, OSFP) zamiast tego obsługują przestrajanie przez strony deklaracji i sterowania CMIS.

Co definiują te mapy

Oba dokumenty stosują ten sam model, dostosowany do stronicowania właściwego dla ich formatu obudowy:

• Możliwości — czy moduł przestraja się według numeru kanału, częstotliwości czy długości fali; obsługiwane rozstawy siatki (np. 100 GHz, 50 GHz); pierwsza i ostatnia częstotliwość osiągalna dla lasera.
• Rejestry ustawiania — numer kanału (albo częstotliwość w częściach THz/GHz, albo długość fali), który host zapisuje, aby wybrać kanał.
• Stan i usterki — czy laser ustabilizował się na żądanym kanale (przestrajanie w toku / zablokowany), oraz flagi błędów, takie jak nieobsługiwany kanał.
• Wartości bieżące — odczyt zwrotny długości fali/częstotliwości, na której faktycznie pracuje moduł.

W SFF-8690 znajdują się one w górnej stronie bloku A2h SFP+ (strona 02h). W SFF-TA-1004 zajmują górną stronę stronicowanej pamięci QSFP, wybieraną przez bajt 127, tak jak w pozostałej części SFF-8636.

Sekwencja przestrajania

1. Odczytaj możliwości: tryb przestrajania, rozstaw siatki, zakres częstotliwości.
2. Zapisz żądany kanał (albo częstotliwość/długość fali).
3. Odpytuj stan, aż laser zgłosi zablokowany.
4. Odczytaj bieżącą długość fali, aby potwierdzić — powinna być zgodna z wartością siatki ITU dla tego kanału.

W CodingBox

CodingBox implementuje te mapy, aby ustawiać numer kanału i długość fali w przestrajalnych transceiverach DWDM oraz odczytywać bieżące ustawienie — to jedna z podstawowych funkcji aplikacji do pracy z DWDM. Wartości są widoczne w EEPROM editor oraz na ekranie Check transceiver.